زندگی! براستی زندگی چیست؟ بعضیها معتقدند که زندگی یک سفر است. سفری از پوچی به نهایت. بعضیها معتقدند سفر از پوچی است به اوج و بعد دوباره به پوچی بازگشتن. بعضیها معتقدند به دوباره زنده شدن در قالب یک روح و یا جسم دگر. بعضیها معتقدند به دوباره زنده شدن در قالب حیوانات. بعضیها به بازگشت به خالق و بعضیها تمامی این رخدادها را یک خواب و یا رویا میدانند و معتقد هستند که زندگی واقعئ تازه بعد از مرگ میسر میشود. من بنوبه خود نمیدانم که کدام درست و کدام نادرست ولی چیزی که میدانم و یا فکر میکنم که میدانم این واقعیت هست که (ما) کل جهان هستی پویاست. یعنی همه چیزدر حرکت است از نقطه آغاز تا بپایان. حال بعضیها معتقدند نقطه آغاز انسان از بدو تولد شروع میشود. بعضی از زمان تشکیل اسپرم (نطفه) و بعضی غیرو و ذالک که از حوصله این نوشتار خالی است و جای بحث آاش در این مکان لا جرم به درازا خواهد کشید. غرض از منظور اینکه اگر مبنای فرض بر این گرفته شود که زندگی یک سفر است از نقطه ی به نقطه ای دیگر پس ما انسانها (مسافرین) لاجرم برای انجام این محق باید در تکاپو و تلاشی مستمر در این راستا بکوشیم اما اغلب اوقات انسانها به نقطه ای میرسند و با پدیده و یا مقوله ای دست و پنجه نرم میکنند بنام “شک”. آیا سفری در کار هست؟ آیا کاروانی و آیا مقصدی و مقصودی و اگر هم هست خوب که نهایتا چی؟ براستی بدنبال کدامین قصه و افسانه میگردیم؟ براستی این جهان در انتظار تولد چی است که اینهمه سال باید بگذرد تا این نهال شکوفا گردد. مسیحیت در انتظار مسیح، مسلمانها مهدی موعود، نصارا و بودا و میترا و … همه به طرقی این چالش را در انتظار موعود خود توجیه کرده و حال یا واقعیت و یا خیالبافی اینچنین در مسیر تکامل بهمراهی این کاروان خسته پیش به پیش گاه با یاس و گاه دست افشان و پای کوبان هلهله زن همراه قافله سالار در پیچ و خم این بیتوته ترانه زندگی را زمزمه میکنند. و آیا براستی ناجی و موعود ی در کار هست و اگر هست به چه قیمتی؟ اگر براستی قرار است که تمامی علفهای هرز در این سرا بکلی ریشه کن شود و نظام قسط و توحید جایگزین گردد و اگر قرار است ریشه تنومند و سترگ تکامل آماده برای پذیرش این ظهور شود شما بگویید که چگونه و با چه قیمتی این درخت تکامل باید که ابیاری شود؟
زندگی! براستی زندگی چیست؟ بعضیها معتقدند که زندگی یک سفر است. سفری از پوچی به نهایت. بعضیها معتقدند سفر از پوچی است به اوج و بعد دوباره به پوچی بازگشتن. بعضیها معتقدند به دوباره زنده شدن در قالب یک روح و یا جسم دگر. بعضیها معتقدند به دوباره زنده شدن در قالب حیوانات. بعضیها به بازگشت به خالق و بعضیها تمامی این رخدادها را یک خواب و یا رویا میدانند و معتقد هستند که زندگی واقعئ تازه بعد از مرگ میسر میشود. من بنوبه خود نمیدانم که کدام درست و کدام نادرست ولی چیزی که میدانم و یا فکر میکنم که میدانم این واقعیت هست که (ما) کل جهان هستی پویاست. یعنی همه چیزدر حرکت است از نقطه آغاز تا بپایان. حال بعضیها معتقدند نقطه آغاز انسان از بدو تولد شروع میشود. بعضی از زمان تشکیل اسپرم (نطفه) و بعضی غیرو و ذالک که از حوصله این نوشتار خالی است و جای بحث آاش در این مکان لا جرم به درازا خواهد کشید. غرض از منظور اینکه اگر مبنای فرض بر این گرفته شود که زندگی یک سفر است از نقطه ی به نقطه ای دیگر پس ما انسانها (مسافرین) لاجرم برای انجام این محق باید در تکاپو و تلاشی مستمر در این راستا بکوشیم اما اغلب اوقات انسانها به نقطه ای میرسند و با پدیده و یا مقوله ای دست و پنجه نرم میکنند بنام “شک”. آیا سفری در کار هست؟ آیا کاروانی و آیا مقصدی و مقصودی و اگر هم هست خوب که نهایتا چی؟ براستی بدنبال کدامین قصه و افسانه میگردیم؟ براستی این جهان در انتظار تولد چی است که اینهمه سال باید بگذرد تا این نهال شکوفا گردد. مسیحیت در انتظار مسیح، مسلمانها مهدی موعود، نصارا و بودا و میترا و … همه به طرقی این چالش را در انتظار موعود خود توجیه کرده و حال یا واقعیت و یا خیالبافی اینچنین در مسیر تکامل بهمراهی این کاروان خسته پیش به پیش گاه با یاس و گاه دست افشان و پای کوبان هلهله زن همراه قافله سالار در پیچ و خم این بیتوته ترانه زندگی را زمزمه میکنند. و آیا براستی ناجی و موعود ی در کار هست و اگر هست به چه قیمتی؟ اگر براستی قرار است که تمامی علفهای هرز در این سرا بکلی ریشه کن شود و نظام قسط و توحید جایگزین گردد و اگر قرار است ریشه تنومند و سترگ تکامل آماده برای پذیرش این ظهور شود شما بگویید که چگونه و با چه قیمتی این درخت تکامل باید که ابیاری شود؟